Łącznie spędziłem w tym kraju około pół roku, kiedyś go uwielbiałem, teraz wystarczą mi wspomnienia. Teksty dotykają przeróżnych problemów: od poważnych, jak walka o niepodległość Kaszmiru, wielkie trzęsienie ziemi i bomba atomowa, po ciekawostkowe reportaże o eunuchach, świętych mężach czy zachodnich wyznawcach cudotwórcy Sai Baby.
Do irackiego Kurdystanu wyjechałem w lutym 2003 w oczekiwaniu na atak Amerykanów na Irak. Jako jedyny z polskich dziennikarzy spędziłem tam bite dwa miesiące, opisując strach Kurdów pomieszany z nadzieją, ich przygotowania do wyzwolenia spod jarzma Saddama Husajna i samą wojnę, która o ten region szczęśliwie tylko zahaczyła.
W Bagdadzie pojawiłem się trzy miesiące po wojnie, potem kilkakrotnie tam wracałem. Powstał z tych wyjazdów szereg tekstów opisujących dramat Irakijczyków, ich topniejące nadzieje na lepszą przyszłość i wielkie, coraz większe rozczarowanie okupacją.
Byłem tu kilka razy, w tym niedługo po 11 września, kiedy to zmieniłem w Islamabadzie Wojtka Jagielskiego. Zawsze lubiłem pracować w tym mieście, wolnym od tłoku i chaosu większych metropolii Południowej Azji. Teksty dotyczą głównie dramatów politycznych (cóż, ten kraj jest jednym wielkim dramatem politycznym) – choć nie jestem pewien, czy po „Wstydzie” Salmana Rushdiego można jeszcze coś mądrego na ten temat dodać.
Izrael to iście buddyjskie ćwiczenie na bezstronność dziennikarską. Tymczasem ja zawsze wyjeżdżałem tam nastawiony neutralnie, a wracałem z sympatiami propalestyńskimi. Mea culpa, ale uważam, że inaczej się nie da, widząc, co wyprawia izraelska armia. Reportaże pochodzą z wiosny 2002 (gorąca druga intifada) i jesieni 2004, gdy umierał Arafat.
... poza Irakiem i Palestyną, o których powyżej. Politycznie półwysep arabski to przede wszystkim ropa i terroryzm, ale wybrałem też dwa teksty lżejsze – o śmiesznych fatwach i dostatnim życiu w Katarze.
Olbrzymi kraj, olbrzymie kontrasty i olbrzymia ilość tematów, które dotykałem raczej wyrywkowo niż dogłębnie. Znalazło się tutaj kilka reportaży z Pekinu'2001, dwa obrazki z Makao oraz całkiem udany portret Jiang Zemina.
Byłem tu raz, na zaproszenie japońskiego MSZ, w listopadzie 2000 r. Dwa lata później wygrałem wprawdzie prestiżowe stypendium w Tokio fundowane przez gazetę „Asahi Shimbun”, lecz nie dostałem urlopu, bo akurat wybuchła wojna z terroryzmem (dzięki, Osama i George!). Dlatego mam w sobie jakiś niedosyt Japonii, do zaspokojenia w przyszłości.
Nigdy, mimo starań, nie udało mi się wyjechać do Korei Północnej i pozostaje to moim zawodowym marzeniem. Jednak same przecieki z zardzewiałej twierdzy stalinizmu są fascynującym polem do analiz i spekulacji.
To jeden z moich ulubionych krajów. Wszechobecny mistycyzm, barwni – jak chyba nigdzie indziej – politycy, otwarci ludzie... Polecam balansujące na granicy absurdu opowieści o Marcosach, eksprezydencie Estradzie oraz niepublikowany reportaż o filipińskich uzdrowicielach.
Na Sri Lankę przyjechałem ostatniego dnia 2004 roku, kilka dni po tragicznym tsunami. Często spotykam się z pytaniem, dlaczego nie wyjechałem wówczas do indonezyjskiego Acehu, gdzie zginęło kilkakrotnie więcej ludzi. Odpowiedź jest prosta – kilka dni po tragedii wiarygodna liczba ofiar w każdym z dotkniętych krajów nie była jeszcze znana, a decyzję trzeba było podjąć szybko.
Znalazły się tu relacje z miejsc, które nie dosłużyły się osobnych rozdziałów: z Bangladeszu, Nepalu, Tajlandii czy Kanady.